humaanextremist-0b

Fictie is wat goochelen tot toveren maakt. Een cultuur heeft een humuslaag van verhalen. Het doet herinneren dat er meer is dan de volgende tien actiepunten. Verhalen maken een geschiedenis als klankbord, soms resoneert het met iets wat ik met een even gezellig als obscuur woord ‘mens’ noem – iets wat geen fantasie is en waar het eigenlijk wel om te doen is. Ook al is iets fictie, het is ‘werkelijk’ in die zin dat sommige verhalen lang bestaan, dus dat het mensen zich er tot verhouden.

Spinvis heeft een kinderlijk liedje, genaamd Medea.
Blauw is de liefde die nooit iets begrijpt.
Groen is de wraakzucht, die heeft alle tijd.
Maar,

dat is niet waar.

Liefde is niet blauw en wraak niet groen.
Het zou een mooie bedoeling worden.
Maar, het is een leugenachtigheid waar ik in wíl geloven. Er is onzin, humor en esthetiek, waar een mensengeest in wortelschiet. Op een bepaalde manier is het dan ook ‘waar’: Ja, liefde is blauw. Voor nu, vandaag, in dit liedje. Kunst tart de feitelijke werkelijkheid, om een subjectieve werkelijkheid open te leggen.
Subjectiviteit kan griezelig uitpakken, want voor je het weet sta je op een kruispunt. 

Hier wat tekstfragmenten van het nummer The Night, van Morphine, over mysterie, dus alles, dus niets… hier genoemd Lilah:

(…)
You’re a folk tale, the unexplainable
(…)
You’re the night, Lilah.
You’re everything that we can’t see.
Lilah, you’re the possibility.
(…)
Unknown the unlit world of old. You’re the sounds I never heard before.
Off the map where the wild things grow. Another world outside my door.
Here I stand I’m all alone. Drive me down the pitch black road.
Lilah you’re my only home and I can’t make it on my own.
…over de mógelijkheid dat er iets anders bestaat. Hoe lieg ik een hippe luchtspiegeling bijeen: ‘ik kan het niet alleen’. Hoe moet ik de sterren tegemoet blaffen dan?

Dit heeft van doen met iets existentieels, iets existentieels, existentieels… onconcreet? Wacht maar op je sterfbed lolbroek. Daar vouwt je leven zich rond jouw hartstreek bijeen. Een brok in een keel is concreter dan baksteen, want dichterbij. Ook keelbrokken en oogtwinkelingen zijn nodig je ergens thuis te voelen. En buren en richtingen te kennen.

Gebruik daartoe iets als mysterie,
als een  Zwitsers zakmes meer mogelijkheden biedt als het gesmolten is.

Ik vind het menselijk dat kinderen lachjes in zonnetjes tekenen.
Ik wil me schaamteloos te pletter vermensen:
ik wil lachjes in zonnetjes tekenen, maar dan op een volwassen manier.
Vermensen is het tegendeel van anonimiseren. 
We hebben een verzonnen naam, krijgen door die fictie meer smoel.
We hebben alle dagen al getallen gegeven.
We kunnen ze ook inkleuren,
dat geeft zin.      
De aarde is de enige planeet met een Jezus.